INTIME

Στρατηγική ήττα του Αλέξη Τσίπρα…

Γράφει ο Γιάννης Συμεωνίδης

Η ήττα του ΣΥΡΙΖΑ είναι βαριά και προσωπικώς για τον Αλ. Τσίπρα, χωρίς “ναι μεν αλλά” να τη λειαίνουν. Κι αν παραμένει ο ένας από τους δύο βασικούς πόλους τού πολιτικού μας συστήματος, δεν παύει να αποτελεί και στρατηγική ήττα κι ας βρίσκεται το ΚΙΝΑΛ μακράν στην τρίτη θέση. Κι αυτό γιατί ο Αλ. Τσίπρας είχε στηρίξει το πλάνο του όταν υπόγραφε το τρίτο μνημόνιο και πήγαινε σε εκλογές το Σεπτέμβριο του 2015 στο ότι θα εφάρμοζε πιστά τα συμφωνηθέντα και τον τελευταίο χρόνο, αφού θα βγαίναμε από τα μνημόνια, θα ρέφαρε εφαρμόζοντας το δικό του πρόγραμμα κι όχι των Θεσμών. Αυτό το πλάνο είναι προφανές ότι ηττήθηκε στις ευρωεκλογές της Κυριακής…

Ο λαός δεν είχε την ευκαιρία να εκφράσει για μια τετραετία τα συναισθήματά του για το ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλ. Τσίπρα κι όταν του δόθηκε, προτίμησε να τους δείξει την απογοήτευσή του για τα μεγάλα λόγια που είχαν πει πριν γίνουν κυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός θα βρεθεί σύντομα στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κι ενδεχομένως αυτό να κάνει καλό στην πρώτη φορά Αριστερά, αφού κανείς δεν έχασε από τη βαθιά ενδοσκόπηση και την απομάκρυνση από το μέλι τής εξουσίας. Ο Αλ. Τσίπρας, πάντως, παραμένει ένας ισχυρός πολιτικός παίκτης κι ο λαός θα είναι πρόθυμος να τον συγχωρήσει μόλις καταλαγιάσει η οργή του…

Η νίκη έχει πολλούς πατεράδες και η ήττα καμία, γι’ αυτό και η ρίψη ευθυνών θα βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη το επόμενο χρονικό διάστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει σαφές επικοινωνιακό πρόβλημα και δεν έφτιαξε ποτέ ένα μηχανισμό κόμματος εξουσίας, όπως τα κατάφερε το ΠΑΣΟΚ σε βάθος δεκαετιών και του βγαίνει ακόμα και σήμερα που είναι τρίτο κόμμα…

Αλίμονο, όμως, αν στηρίζεσαι στη γραφειοκρατία για να καλύπτει τη χασούρα από την απογοήτευση που προκάλεσε σε σημαντική μερίδα τού πληθυσμού η αποτυχία τού 2015. Το ρεύμα αλλαγής μετατράπηκε σε τιμωρητική ψήφο και παλινόρθωση αυτών που χρεοκόπησαν τη χώρα. Κι αν ο λαός μέσα στην εκδικητικότητά του κάνει και λάθη -όπως, για παράδειγμα, και με την είσοδο στην Ευρωβουλή του Κ. Βελόπουλου-, η μεγαλύτερη ευθύνη βαραίνει πάντοτε εκείνους που κυβερνούν πιστεύοντας ότι θα κυβερνούν για πάντα…