Σταύρος Οραήλογλου / Τουρκική προκλητικότητα, το βολικό άλλοθι

Του Σταύρου Α. Οραήλογλου*

Τουρκική προκλητικότητα, το βολικό άλλοθι! Τώρα είναι ο Ερντογάν. Παλαιότερα ο Γκιούλ, ο Ετζεβίτ, ο Γιλμάζ, ο Ερμπακάν, η Τσιλέρ, ο Ντεμιρέλ, ο Οζάλ. Η εναλλαγή προσώπων στον πρωθυπουργικό ή τώρα προεδρικό θώκο της γείτονος ελάχιστα επηρεάζει την τουρκική εξωτερική πολιτική που επιδεικνύει διαχρονικά μια αξιοσημείωτη σταθερότητα, εκμεταλλεύεται σε απόλυτο βαθμό την κορυφαία γεωστρατηγική θέση της χώρας για να προωθήσει τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα της.

Στα εθνικά θέματα οι Τούρκοι είναι ενωμένοι, κατεβαίνουν με τα ίδια χρώματα στο γήπεδο, δεν επηρεάζονται από τον άκρατο κομματισμό και τα μικροπολιτικά συμφέροντα που δηλητηριάζουν την ελληνική πολιτική σκηνή.

Θυμίζω σε αυτούς που βιάζονται στην Ελλάδα να «τελειώσουν» τον Ερντογάν, πιστεύοντας αφελώς πως ως δια μαγείας την επόμενη ημέρα θα σταματήσει η τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο, στην Κύπρο και στη Θράκη και θα αρχίσουμε πάλι τα ζεϊμπέκικα, πως ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία και ηγέτης του CHP,του Τουρκικού Ρεπουμπλικανικού κόμματος (του κόμματος που ίδρυσε ο Ατατούρκ) Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, κατηγορεί τον Ερντογάν για ήπια στάση απέναντι στην Ελλάδα και έχει αμφισβητήσει ευθέως τα κυριαρχικά μας δικαιώματα σε εκατοντάδες ελληνικά νησιά. Όσο για τη Μεράλ Ακσενέρ, που μέρος του ξένου και ελληνικού τύπου έσπευσε να αποθεώσει ως τη νέα… Θάτσερ της Ανατολίας και αντίπαλο δέος του Ερντογάν, είναι άξιο τέκνο των Γκρίζων Λύκων που ανδρώθηκε μέσα στο εθνικιστικό MHP του Ντεβλέτ Μπαχτσελί.

Έχουν γραφτεί δεκάδες άρθρα και αναλύσεις σχετικά με το πώς η Τουρκία εξωτερικεύει τα εσωτερικά της προβλήματα επενδύοντας στον εθνικισμό, κάτι που προφανώς δεν ξεκίνησε από τον Ερντογάν, αλλά αποτελεί θεμέλιο λίθο  της σημερινής κοσμικής Τουρκίας που ίδρυσε ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ.

Κατά την ταπεινή μου, όμως, άποψη είναι η ώρα να σταματήσουμε στην Ελλάδα να περιμένουμε το λύκο να αλλάξει προβιά και να δούμε τα δικά μας λάθη, την παθητική στάση, την εγκληματική –τολμώ να πω- αδιαφορία που επέδειξαν όλες, ανεξαιρέτως, οι ελληνικές κυβερνήσεις από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου πολέμου μέχρι και σήμερα για την προάσπιση των εθνικών μας δικαίων και κυρίως, για την προστασία των δικαιωμάτων της ελληνικής εθνικής μειονότητας στην Κωνσταντινούπολη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο. Φαίνεται, όμως, πως για τους Έλληνες πολιτικούς είναι ευκολότερο να βρίσκουν βολικά άλλοθι στην αδιαλλαξία των γειτόνων για να δικαιολογήσουν τη δική τους ατολμία ή ακόμη χειρότερα, ανικανότητα.

Σε επόμενα άρθρα στη φιλόξενη Politik θα επιχειρήσουμε να αναλύσουμε το πώς οι χρόνιες ελληνικές παθογένειες στην εξωτερική πολιτική συνέβαλαν στον αφανισμό της ελληνικής κοινότητας στην Κωνσταντινούπολη, στο ξεριζωμό των Ίμβριων και των Τενέδιων, στην αποδοχή de facto των γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο και στην παραχώρηση του καθεστώτος της υποψήφιας προς ένταξη χώρας στην Ε.Ε. στην Τουρκία χωρίς κανένα αντάλλαγμα.

Ακόμη, θα δούμε και μια άλλη όψη της ζωής στη σημερινή Τουρκία για τις μειονότητες που αποσιωπάται από την πλειοψηφία των ΜΜΕ, το πώς ο Ερντογάν τόλμησε μεταρρυθμίσεις που άνοιξαν το δρόμο για την επιστροφή χιλιάδων ακινήτων που είχαν κατασχεθεί από την ελληνοχριστιανική κοινότητα αλλά και την επαναλειτουργία των σχολείων στην Ίμβρο.

Ο Σταύρος Α. Οραήλογλου είναι δημοσιογράφος